Sunset

آهسته چراغها روشن ميشوند و اين نويد يك غروب ديگر است. ميدانم تكرار ميكند خودش را مُدام اين خورشيد، فهميده ام كه كار ديگري را به اين خوبي بلد نيست. مثل من كه جز عشق كار ديگري بلد نيستم و يا تو كه جز نگاه كردن كار ديگري بلد نيستي. البته به اين خوبي بلد نيستي.

غروب كه رنگ آسمان يكباره وحشي ميشود و قرمز تمام طيفهايش را يك به يك به رخ آبي آسمان ميكشد، دلم ميخواهد يك گوشه بنشينم و برايت شال گردن ببافم.

چه اشكالي دارد مگر! قلاب بياندازم و دانه به دانه نفسهايم را برايت روي رَجهاي شالت، فوت كنم.

بعد از هر رج بافتن، نگاهش كنم و با چشم اندازه بگيرم تا مطمئن شوم كه به اندازه ي گرم كردن دور گردنت شود. خدا را چه ديدي شايد اين اندازه گيري، دقيق تر از سانت كردن دقيق دور گردنت و فاصله ي شانه هايت باشد. ميداني، در گوشم خوانده اند كه دقت كن در اندازه گيريهايت و متر بردار و بيفت به جان احساساتت و وجب به وجب اندازه بزن، از نزديك و بنويسشان در فرمول تجربه، بعد هم نتيجه ها را از كتاب خاطره نگاه كن. حالا كه خوب ترسيدي، مبادا خطر كني و شال گردن را چشمي برايش ببافي!

ولي من كتاب خاطره را گُم كرده ام،

فرمول تجربه را هم از بس نخواندم، فراموش كرده ام،

رنگ آسمان كه به آبي تيره ميرسد، با نگاهم، دور گردنت را اندازه ميزنم و تار و پود عشق را ميبافم تا كه اندازه ات شود، شايد دقيق و درست نباشد ولي مطمئنم، جاودان خواهد شد!

اگر بزرگ شد ميتوانيم هر دو استفاده كنيم، شبهاي زمستان كه سرماي هوا همه را ميخكوب تماشاي قصه هاي ديگران ميكند، من و تو يك شال دور گردنمان مي اندازيم و قصه ي تازه اي براي داستان هاي فردا ميسازيم.

اگر كوچك شد، دستانم را با شال كوچكي كه برايت بافته ام به دستانت گره ميزنم تا وقتي كنار نرده هاي پل عابر راه ميرويم، دست من و تو همزمان گرم شود.

ديدي، من به چشمانم ايمان دارم، اندازه ها را ميشناسد، دير زماني است كه با دلم اندازه ميزنم؛

هم عشق را

هم رفاقت را

هم بودن ها را

هم صداقت را

هم ماندن را

...

دنيا فقط تركيب همين واژه هاست!

مژده مقدم

٢٣ دي ماه ١٣٩٩

ونكوور-كانادا